Mara Arbarei: “E poita ajaju miu portat is pilus murrus”. (po is pipius de scola)

Mara Arbarei: "E poita ajaju miu portat is pilus murrus". (po is pipius de scola)

Nci fut unu frius e sa forredda fut alluta.

A ajaju miu dd’ia arregalau una sciarpa arrùbia e birdi, diaici su tussi dd’ia a essi passau.

“Oh ajaju e poita portas is pilus murrus?”

Dònnia ‘orta chi si ddu pregontau issu si pisciàt de s’arrisu.

Agoa si poniat e mi contàt contus e mancai essi scìpiu ca no fuànt berus, abarrau a ddus ascurtai.

Su chi mi praxiat de prus fut su contu de sa nii.

A pipiu bivia in su primu pianu, e in s’aposentu miu ddoi fut una ventana manna.

Dònnia dii in sa ‘ia nci passàt una pipia a bicicreta, mi castiàt, s’arrubisconàt e si ndi fuiat.

In s’istadi portàt is trempas sciustas, in s’atòngiu fut bistida cumenti a is follas, in s’ierru portàt is guantus e is polachinas.

In su beranu fut prus bella puru.  Portàt unu scarteddu po su pani, difatis fut sa filla de su paneteri.

Deu invècias fia su fillu de unu generali. E no podia bessiri. E po custu ca dda castiau de apalas de s’imbridi (de sa vantana),

e a bortas mi ponia a ddi fai sa manu po dda saludai.

Ma a dexi annus mi seu postu de coràgiu, ndi seu calau de is scaleris allestru allestru e candu seu lòmpiu ananti suu, dd’apu nau: “ciau!” E issa m’at torrau: “ciau!”

Babai miu, candu dd'at scìpiu, s’est infrascau poita (a su chi pentzat issu) no tocat a donau cunfiantza a is personas chi portant sa conca e is manus brutas de farra. E duncas m’at postu in castigu po un’annu intreu e diaici seu abarrau apalas de sa ventana in su primu pianu.

Issa sighiat a passai e castiàt concas a sa ventana mia. Ma deu mi cuau.

Ma una dii, de su celu, at incarrerau a ndi calai sa nii, e babai miu fut dromiu in sa poltrona.

Issa est passada cun su scarteddu de su pani e deu portau is trempas sciustas, mancai fessit stètiu in s’ierru.

Dd’apu nau: “ciau!” e issa puru m’at nau: “ciau!”, e sigumenti no scireaus de ita chistionai, si seus postus a arriri a scracaxu.

E in s’interis chi nd’arruiat sa nii, nosu sigheaus a arriri.

In cincu minutus seus bessius totus biancus, is manus, is butinus e is pilus.

“Ita cosa strama”, dd’apu nau, “in sa nii is bistiris s’assimbillant”.

Agoa dd’apu fatu promissa: “ti ddu giuru ca is pilus mius ant a abarrai sempri biancus cumenti a oi, cumenti a is tuus.

E diaici est andada.

(Mauro Scarpa, Felicita Sala, Perché mio nonno ha i capelli bianchi, 2017, Zoolibri.)